De Jeugd Olympische Spelen zijn nieuw, worden eens in de 4 jaar georganiseerd en de allereerste is in het jaar 2010 gehouden in Singapore. De Jeugd Olympische Spelen zijn bedoeld voor talentvolle sporters in de leeftijd van 15 en 16 jaar (U17).

Windsurfen is ook een van de sporten waarin wordt gestreden voor een medaille. Ik heb de nationale selectie, door als beste Nederlander te finishen op de World Qualifier (april 2010) in Civitavecchia, Italië gewonnen. Tevens hierdoor Nederland gekwalificeerd voor deelname aan de Jeugd Olympische Spelen.

Met het verdiende Jeugd Olympische startbewijs bij de windsurf jongens heb ik deelgenomen aan de Eerste Jeugd Olympische Spelen in Singapore.

http://www.youtube.com/watch?v=8AD3ooJUeBI&feature (dagje op de surfspot)

Hieronder een terugblik op de Jeugd Olympische Spelen van 2010 in Singapore.

Zondag 29 augustus 2010

Na bijna 20 uur slapen ben ik er weer. Wat een geweldige ervaring was dit zeg. Blessure of geen blessure, dit is een evenement wat ik niet had willen missen. Je bent met alle atleten bij elkaar en iedereen beleeft zijn of haar sport op het hoogste niveau. Ben je in het gewone leven één van de weinigen die zo extreem met sport bezig is, daar is iedereen gewoon 100%met sport bezig. Echt super leuk om mee te maken.

We zijn zaterdagmorgen om 07.00 uur aangekomen op Schiphol. De NOC*NSF heeft een uitbundig ontvangst geregeld met bloemen en ballonnen. Het Nederlandse Team heeft toch maar mooi een aantal medailles in de wacht gesleept in alle kleuren. Het was super leuk dat ook de Watersportverbond, Koen en Hessel, ons stonden op te wachten met bloemen. Maar daarna toch echt naar huis, even bij kletsen en daarna…….slapen.

Wat er aan vooraf ging

Vorig jaar oktober ben ik gestopt met de Techno klasse omdat er geen uitdaging meer in zat voor mij in Nederland. Verder is mijn lichaamsbouw niet optimaal voor deze klasse. Mijn giek kan niet hoger gezet worden, terwijl dat voor mijn lengte wel zou moeten en met licht weer vaar ik bijna achteruit en de lichtere surfers hebben daar minder last van. Tijd dus om mijn overstap naar de echte Olympische klasse met een jaar te vervroegen. Ik was nieuwsgierig naar de uitdaging in deze klasse. En die is er meer dan voldoende. Ná de Nieuwjaarsrace in Spanje, mijn eerste wedstrijd in de RS:X, werd ik weer wat rustiger.

Uitdaging genoeg. De eerste kwalificatie wedstrijd voor Singapore had ik daardoor wel gemist, want tijdens dat zelfde evenement was het eerste kwalificatiemoment voor de Techno 293. En dan ga je eens nadenken. Er zou nog een kwalificatie wedstrijd komen en op het moment dat gevraagd wordt of je wel of niet gaat, ga je toch twijfelen. Op 1 maart de knoop doorgehakt en laten weten dat ik voor de 2^e kwalificatiewedstrijd ga in Italië. Met natuurlijk het risico van licht weer, maar dat is een te nemen risico.

En wat bleek……Italië werd een lichtweer evenement, met gelukkig voor mij één dag met echt ontzettend veel wind. Dat heeft mijn kwalificatie gered. Ik ben op dat evenement als 16^e geëindigd en als 3^e land. De eerste 3 landen konden door gaan en ik heb tijdens dat evenement ook mezelf individueel geplaatst. O ja, Techno materiaal had ik inmiddels niet meer dus met een charter set heb ik het evenement gevaren. Het eerstvolgende evenement op de Techno293 is het WK in Frankrijk, eind Juli geworden. Daar bereikte ik een mooie 5^e plaats. Een prima trainingswedstrijd voor Singapore. Terug uit Frankrijk kon ik mezelf gaan richten op Singapore.

Een terugblik

Bijna 3 weken geleden zijn we vertrokken van Schiphol voor een lange vlucht van ongeveer 12 uur richting Singapore. Daar aangekomen werden we met de bus naar het Youth Olympic Village gebracht. Daar is het verblijf geregeld voor 5000 atleten met begeleiding.

Ieder landenteam heeft zijn eigen ‘blok’. Dat moest natuurlijk eerst herkenbaar gemaakt worden met vlaggen zodat je weet waar Nederland verblijft. Als snel volgde de kamerindeling en konden we ons installeren.

Tot de openingsceremonie stond alles in het teken van trainen, water verkennen, in het wedstrijdritme komen en vooral…wennen aan het klimaat. Wat is het ontzettend warm daar. En wij hier maar zeuren over een regenbui. Als het in Singapore regent komt het gewoon met bakken uit de lucht vallen. Gelukkig dan niet de hele dag maar wel vaak. ·De hitte met de luchtvochtigheid is echt iets waar ik aan moest wennen. Ook werd het tijd om eens serieus de windwaarnemingen te beoordelen en de doelstellingen voor het evenement te bespreken met mijn coach.· Het was duidelijk dat het een lichtweer evenement zou worden. Op zich jammer, want met deze klasse heb ik echt meer wind nodig. Vanaf 13 knopen kan ik serieus wat betekenen in het veld van lichtgewichten. De meeste jongens zijn gewoon echt een kop kleiner en gemiddeld 10 kilo lichter. Dat is in deze omstandigheden dus echt een nadeel voor me. Verder kan ik redelijk scherp starten, maar wel graag in een erg druk startveld. Dit start veld heeft maar 21 surfers en een mega lange startlijn. Ruimte genoeg dus voor iedereen. En tja, iedereen kan wel surfen die op dit niveau uitkomt. Maar ja, niet zeuren en gewoon het maximaal haalbare eruit halen. Pompen tot ik erbij neerval en gewoon mijn stinkende best doen. Zo rond een 10^e plek zou mogelijk moeten zijn. Daarna begon de focus op het varen zelf.

Een gewone trainingsdag

Op een trainingsdag stond ik om 08.00 uur op. De eerste actie was de dagelijkse weging bij de teamarts. Daarna tas in pakken om de bus te nemen naar de eetzaal. Later bleek dat het lopend sneller was. Bij de ingang van de eetzaal stond bewaking om te controleren of je wel naar binnen mocht, de accreditatiecontrole. Ook mocht je geen eigen eten, pot pindakaas, mee nemen.

Na het eten gingen we direct door naar de transportmall om de bus te pakken naar de Venue (het National Sailing Centre). Het was ongeveer 50 minuten met de bus. Al het openbaar vervoer voor de atleten was gratis. De paarse bussen waren bijvoorbeeld alleen voor de atleten en kregen vrije doorgang in het verkeer. Alhoewel niet alle bestuurders in het verkeer dat snapten.

Gelijk de eerste dag kregen we ons materiaal uitgereikt. De surfspullen waren echt helemaal nieuw uit de verpakking en werden zo overhandigd. Dat is altijd zó gaaf. Bij de ISAF is dat ook altijd. Dan mag je dus gewoon met nieuw materiaal varen. Lastig was dat we de boards niet mochten waxen, dat werd dus varen met schoenen. De eerste dag ben ik ook direct het water op gegaan.

Daarna kwamen we iedere trainingsdag ongeveer 10.00 uur en bestond een trainingsdag uit één of twee sessies. Ná de training ging ik weer terug naar de Village. Eenmaal terug ging ik vaak hardlopen en was het tijd om te ontspannen, beetje poolen of tafeltennissen en eten. Er waren veel faciliteiten in de Village. Zo hadden we per blok een internet kamer en zaten we met o.a. het Israëlische en Belgische team in één blok. Super gezellig dus.·

Openingsceremonie

De spelen werden zaterdag officieel geopend. Op vrijdagmiddag kreeg ik te horen dat ik de vlag mocht dracht. Dat was super leuk om te horen.Ik moest daardoor wel een uur eerder al bij het podium zijn. Alle vlagendragers verzamelden zich en we maakten kennis met de vrijwilliger die de naam van het land droeg. Jammer was, dat we daardoor niet heel veel van de show konden zien. Het was wel gezellig met elkaar, maar liever hadden we de show gezien.

We kregen instructie wat we moesten doen en daarna…..mocht ook ik het podium op komen. Ik liep achter de vrijwiller aan richting het podium en toen ik op kwam begon ook iedereen te juichen. Dat was een goed gevoel. De vlag moest ik overdragen aan de vrijwilliger en ik mocht daarna ook op de tribune zitten. De rest van de show heb ik kunnen kijken. Het was echt een spektakel.

De spelen zijn geopend

Mijn eerste wedstrijddag was maandag, de dag van de practicerace. De wind liet het behoorlijk afweten en uiteindelijk is de race gecanceld. Jammer, maar ja, met zo weinig wind kon je ook niet echt varen.

De wind, althans de afwezigheid daarvan, was ook direct een storende factor bij deze Spelen voor ons surfers. Echt minimale omstandigheden waren er. Helaas hebben we geen enkele race boven de 14 knopen gehad en het merendeel van de races werd gevaren onder de 10 knopen. Dat was echt jammer, maar ik wist dit van te voren.·

Dinsdag was dan de openingswedstrijd. Er stonden 2 races op het programma en de eerste race was niet echt geweldig. Een matige start maar gelukkig kwam ik kwam aardig terug en eindigde als 13^e. De tweede race, tja, toen ging het mis. Ik voelde echt en pijnscheut en het leek of ik een verkeerde beweging heb gemaakt. Ik heb me helemaal terug laten zakken in de race, wel uitgevaren met één hand en ingehaakt (met 4 knopen…).·

Aan de kant nam mijn coach mijn set over en zat ik bij het medisch team van de organisatie. De teamarts was onderweg en kwam later. Na een scan op dinsdagmiddag en woensdagmorgen bleek er geen sprake te zijn van een spierscheuring maar van een beschadiging.

Woensdag nog geprobeerd te varen, maar al snel kwam ik erachter dat dat echt niet kon. Gelukkig hadden we donderdag een rustdag en kon ik aan mijn herstel werken. Ik heb van alles gehad, zelfs naalden in mijn spier….aaagghh.

Vrijdag ging het daarna redelijk goed, maar de tweede race zakte de wind in en met pompen stak ook de blessure weer de kop op en helaas…. Ik moest echt voor mezelf accepteren dat het niet meer haalbaar zou zijn om mijn doelstelling na te streven. Ik moest zorgen dat mijn focus op herstel kwam te liggen. Moeilijk maar op dat moment had ik geen keuze. Ik ben er best even goed ziek van geweest, maar ná vrijdag heb ik de knop omgezet en heb besloten er gewoon het beste van te maken. Een nieuwe doelstelling: herstel en genieten!! Vooral dat laatste. Dit is zo’n uniek evenement, dat ik mezelf heb weten te kwalificeren in lichtweer is al bijzonder. En dat ik dit allemaal mag meemaken is ook zo speciaal. Het loopt anders dan ik had gehoopt, maar nog steeds zit ik wel in Singapore met de beste Jeugd sporters van de wereld!·

Zaterdag was de wind echt minimaal en werden de races uitgesteld. Zondag een rustdag en maandag was weer een racedag. Voor mij perfect om verder te gaan met de fysiotherapie.

Maandag werd er wel gevaren onder minimale condities. Ik heb toen een 10^e en 12^e plek neer gezet. Een bewijs dat mijn doelstelling echt haalbaar was. Op halve kracht deze uitslagen varen is gewoon lekker. Maar, die avond moest ik wel beslissen wat te doen. Herstel op de lange termijn is belangrijker dan op de korte termijn misschien iets forceren. Het werd herstel op de lange termijn en de knoop werd doorgehakt om dinsdag niet te varen…zodat ik woensdag nog een afsluitende race kon varen. Ook was duidelijk dat rust wel verlichting in de blessure bracht. Dus een verstandig besluit.

Woensdag de laatste wedstrijddag heb ik lekker meegevaren. Meer voor het idee dat ook ik een afsluitende race heb gevaren. En tja, toen zaten de wedstrijden erop.

Ervaring

Als ik terugkijk naar de races kan ik zeggen dat het echt een leerzame ervaring is geweest. Ik heb geleerd hoe ik mentaal moet omgaan met tegenslagen en te luisteren naar mijn lijf. Hoe ga je om met je focus: je wil je afzonderen vanwege teleurstelling of voorbereiding, maar er is direct media aandacht voor je. Ook dan moet je de knop om zetten. Je kunt mensen niet bot benaderen omdat het je nu niet uitkomt. Een teleurstelling is te verwerken en je kunt gewoon de media te woord staan. Voor de voorbereiding moet je dus zorgen dat je over hele evenement geconcentreerd blijft ook al is er nog zoveel afleiding. Zie ook dit interview

En verder
Wat komt er nog meer bij kijken bij de Spelen. Nou heel veel leuke dingen zoals:
• Lunchen met prins Willem Alexander. Echt leuk, hij maakte met iedereen een praatje aan tafel en was echt belangstellend naar ieder zijn/haar sport. Ook ik heb met hem mogen spreken.
• Heel veel media aandacht om je heen. Veel reporters liepen er rond om interviews te doen, veel op de foto
• Elke vrijwilliger behandelt je echt als een superster. Dat was wel een gekke ervaring. Ze vragen echt om je handtekening en · · · · willen met je op de foto. Ik had echt een eigen fan. Jason, daar heb ik mijn shirt mee geruild en die moest ik zelfs signeren. En natuurlijk ook op de foto met hem.
• Natuurlijk heel veel nieuwe mensen leren kennen.
• Party time!!
• Lunch bij ambassadeur was echt indrukwekkend. We hebben een BBQ aangeboden gekregen bij de ambassadeur thuis.