Met mijn ouders heb ik drie jaar op Bonaire gewoond. Ik heb een onwijs leuke tijd gehad en heb heel veel aan sport kunnen doen. Zo heb ik veel aan wedstrijdzwemmen gedaan en ook aan tennis.

Ieder woensdagmiddag ging ik met een stel vrienden voetballen. Ook ben ik nog een korte tijd gaan zeilen. Mijn ouders hadden al eens gevraagd of surfen niet leuk zou zijn. Maar ja, ik had gewoon geen tijd want ik wilde al die andere sporten ook nog blijven doen.

Pas het laatste jaar ben ik een surfles gaan nemen bij Ronald van Jibe City.

En ja, zo ben ik besmet geraakt met het surfvirus. Je hebt op Bonaire niet echt trainingen of zo. Je kan een losse les nemen zoals toeristen dat daar doen. Maar na twee lessen zei Ronald dat ik beter gewoon aan de slag kon en heel veel moet kijken naar andere surfers. Zo gezegd zo gedaan. Bij Jibe City kun je met een strippenkaart een setje huren en gelukkig letten ze niet zo op de tijd dus ik kon lekker vaak gaan surfen. Wat later heb ik van een jongen mijn eerste zeil gekocht, een 2.7 m2 (ja ja, het waait daar altijd hoor!!). Mijn eerste plank heb ik ook tweede hands gekocht via Jibe City. En toen werd het echt heel gaaf want ik kon zo vaak als ik wilde naar het water. Op Bonaire ga je alleen in de ochtend naar school en een paar keer in de week kon ik naar het water om te oefenen. Het eerste wat ik wilde leren was een beachstart. Surfen kon ik nog niet, maar starten wel. Dat leek me wel makkelijk anders moest ik iedere keer het zeil uit het water trekken en daar had ik niet zo veel zin in. Wat ik moest doen eenmaal op de plank, geen idee. Dat kwam later wel weer. Mijn eerste nieuwe zeil was een kids setje van Hot Sails Maui, een 3.2 m2. Daar heb ik in Nederland ook nog wel mee gevaren. Later heb ik een 3.8 m2 gekregen. Groter vaarde ik in die tijd niet. Op Bonaire roepen ze echt altijd dat je zo lang mogelijk met een zo klein mogelijk zeil moet varen. Anders kun je minder aan je techniek werken. Ik moest best wel wennen toen ze in Nederland allemaal riepen dat ik met een groter zeil moest varen. Zag er het nut nog niet van in. Ook mijn eerste wedstrijdjes heb ik op Bonaire gevaren. Ik ben in mei 2003 gaan surfen en in oktober deed ik mee aan de Regatta op Bonaire. Dat was onwijs leuk. Ik kon echt nog geen boei ronden dus ik stapte af en trok mijn setje om de boei heen om daarna weer op te stappen. Zo won in mijn eerste prijs, de tweede prijs op de Regatta. Toen in december 2003 de PWA naar Bonaire kwam deed ik natuurlijk ook mee. Ik werd 5^e, maar echt ik bakte er helemaal niets van maar had onwijs veel lol. Stond ook wel stoer natuurlijk tussen al die grote namen stonden wij dan met de Bonaire kids. De wedstrijden waren daar wel erg leuk hoor. Een week varen en feesten. Echt, daar kan de Mission niet tegen op…nou ja, bijna. In februari 2004 ging ik met de Bonaire kids naar de Calema Midwinters in Florida. Ook Tati en Kiri gingen mee. Pas in Nederland had ik door dat ze wel heel goed waren in de surfwereld. Wij, Bonaire kids, vaarden gewoon met ze. Helaas was het voor mij wat minder daar want ik ben gestoken door een rog en zat dus in het ziekenhuis.

De laatste grote wedstrijd in die tijd was de Aruba Hi-Winds. Een te gekke ervaring en ik werd tweede. Ook dat was een week varen en feesten. Heel gezellig allemaal. Overdag varen, en iedere avond aten we ergens anders of hadden we een feest. Met de parandabus een toch over het eiland en daarna naar een BBQ. Ook maakten we een boottocht. Het was echt heel leuk. Dat zou ik later best nog wel eens willen doen. Sarah-Quita Offringa zag ik daar voor het eerst varen en ook zij blijkt nu een supertalent te zijn. 

In die tijd vaarde ik heel veel met Amado Vrieswijk. Toen al een onwijs groot talent. We gingen vaak na schooltijd tot het bijna donker werd surfen. Een keertje waren we zo laat dat het echt al donker werd en dat er bijna een visserboot naar ons toekwam om ons terug te halen. Daarna kregen we alletwee een horloge om met een alarm. Als het alarm ging moesten we terug. Onze ouders vonden het niet altijd leuk hoor, ze stonden vaak aan de kant te zwaaien dat ze naar huis wilden maar wij hadden het niet door, of wel maar deden alsof. Bij Elvis (The Place) waren ook vaak de Bonaire Kids te vinden en er waren eigenlijk altijd wel jongens op het water te vinden. In deze tijd leerde ik ook Femke van der Valk kennen. Zij heeft me nog geholpen toen ik in mijn net nieuwe zeil een scheur had. In mijn 3.2 had iemand een board gelegd met vin dus in mijn zeil. Net nieuw zeiltje dus ik baalde flink. Femke heeft toen mijn zeil geplakt. Erg goed overigens want het tape zit er nog steeds in. Nu surft mijn zusje met dit zeil. Ik vond het echt jammer dat ik weer naar Nederland moest, ik heb onwijs veel lol gehad met Amado en ook met de andere Bonaire kids.